DIAMENTOWA DROGA JEST WEWNĘTRZNYM CZASOPISMEM BUDDYJSKIEGO ZWIĄZKU DIAMENTOWEJ DROGI LINII KARMA KAGYU

Diamentowa Droga -> Nr 50 -> 900 lat Karmapy

-> TU MOŻNA KUPIĆ NAJNOWSZY NUMER DIAMENTOWEJ DROGI

900 lat Karmapy

Szamar Rinpocze
_________

Przemówienie wygłoszone podczas uroczystości poświęconych 900-leciu Karmapy Dysum Czienpy; Bodhgaya, 3 stycznia 2011


Na wstępie chciałbym skorzystać z okazji, żeby wyjaśnić wagę tej ceremonii i płynący z niej pożytek. Będziemy ją celebrować w tym życiu tylko raz, gdyż (Rinpocze śmieje się) nikogo z nas prawdopodobnie nie będzie już przy życiu w czasie obchodów tysiąclecia I Karmapy Dysum Czienpy. Ponadto Tybetańczycy uważają liczbę 9 (sumę 3+3+3) za pomyślną. Zorganizowaliśmy to wydarzenie, żeby uhonorować pamięć Jego Świątobliwości I Karmapy Dysum Czienpy – założyciela doskonałej Linii Karma Kagju i źródła strumienia jej błogosławieństwa. Jeśli pomyślimy o tym wielkim bodhisattwie, otrzymamy je dokładnie tak samo, jak gdyby był rzeczywiście obecny tu i teraz – taki pożytek płynie z naszego dzisiejszego spotkania. Błogosławieństwo to oczyszcza wszystkie ewentualne przyczyny odrodzenia się w niższych obszarach egzystencji oraz pozwala odrodzić się w Czystych Krainach Buddy i ostatecznie osiągnąć oświecenie. Dlatego zebraliśmy się tu wszyscy, aby oddać cześć Dysum Czienpie i jego linii Karma Kagju.
1Karmapa Dysum Czienpa urodził się we wschodnim Tybecie w okolicy zwanej Trehor, która dziś należy do chińskiej prowincji Seczuan. Pochodził z prostej chłopskiej rodziny i już jako dziecko dokonywał wielu cudów. Kiedyś, pasąc bydło oznajmił: „Przybyłem na ten świat z zamiarem wyzwolenia czujących istot. Jestem tu po to, aby dbać o nie tak, jak teraz dbam o te owce”. W wieku 16 lat Dysum Czienpa został nowicjuszem w klasztorze i rozpoczął regularną edukację buddyjską. Mając 20 lat spotkał wielkiego mistrza Palczen Galo. Dzięki nauce u niego, a także u innego lamy zwanego Czieki Senge, sam stał się wielkim buddyjskim uczonym. Później poznał Reczungpę, jednego z dwóch głównych uczniów Milarepy, najsłynniejszego jogina Tybetu, i otrzymał od niego wskazówki wadżrajany praktykowanej w linii Marpy i Milarepy. Następnie został uczniem wielkiego mistrza Gampopy, następcy Milarepy. Po spotkaniu z Dysum Czienpą (Znawcą Trzech Czasów) Gampopa ogłosił zgromadzeniu pięciuset zaawansowanych praktykujących, że nie jest on zwykłą istotą: „Chociaż pełni rolę mojego ucznia, aby dla pożytku czujących istot móc w przyszłości poprowadzić moją linię, w rzeczywistości osiągnął już cel drogi”. Gampopa wyjawił, że Dysum Czienpa jest emanacją pewnego bodhisattwy, który osiągnął oświecenie już przed wieloma eonami. Miał się on w przyszłości miał być znany jako wielki bodhisattwa, noszący Czarną Koronę. Został też przepowiedziany przez Buddę Siakjamuniego jako ten, który ciągle powraca, żeby wyzwalać czujące istoty. Dysum Czienpa dożył wieku 85 lat, nauczając do końca. Przed śmiercią przekazał uczniom swą ostatnią wolę: „Znów się odrodzę, aby szerzyć i zachować te nauki”. Tak, jak zapowiedział w swym testamencie, na świecie pojawił się po jakimś czasie II Karmapa, który już w młodym wieku przedstawił się jako inkarnacja Dysum Czienpy.

2 Karmapa Karma Pakszi znany jest w historii Tybetu i Chin jako wielki mahasiddha. Pewnego razu został zaproszony do Chin przez cesarza Kubilaj-chana. Władca zarządził, aby Karma Pakszi nie nauczał nikogo, kto popadł w jego niełaskę. Karmapa ostro odrzucił to żądanie cesarza i odparł: „Jestem tu dla wszystkich czujących istot, a nie tylko dla jednego człowieka.” Z powodu tego wyzwania rzuconego cesarzowi postawiono go w stan oskarżenia. Mimo wszelkich starań, Kubilaj-chanowi nie udało się Karmapy ukarać, gdyż podczas rozprawy dokonał wielu cudów. Wreszcie chan był zmuszony się poddać. Skłonił się przed Karma Pakszim i ponownie zaprosił go do pałacu jako swojego guru.

3 Karmapa Rangdziung Dordże przekazał w Tybecie nauki wielu uczniom. Między innymi był również nauczycielem Longczienpy, założyciela tradycji Siedmiu Term szkoły Ningma. Longczienpa był Karmapie na tyle oddany, że pewnego razu poprosił go: „Proszę wesprzyj moje życzenia swoimi, tak abym mógł zostać twym głównym uczniem, kiedy pojawisz się na tym świecie jako szósty Budda”. III Karmapa był urzeczywistnionym uczonym i napisał rozprawę, „Sabmo Nang gi Dön” (Głębokie wewnętrzne znaczenie) opisującą, w jaki sposób umysł współdziała z wewnętrznym systemem energii w ciele. Nawiasem mówiąc, to mistrzowskie dzieło literatury buddyjskiej może w dzisiejszych czasach służyć za pomost pomiędzy buddyjską nauką o sposobie funkcjonowania umysłu i neurobiologią. Pewnego dnia, przekazując nauki swemu uczniowi, cesarzowi chińskiej dynastii Yuan oraz jego dworowi, III Karmapa zapowiedział, że wkrótce ich opuści. Wkrótce wycofał się do zajmowanych przez siebie pokoi w pałacu cesarza i zmarł. Następnej nocy była pełnia i kiedy księżyc unosił się wysoko na niebie, wszyscy obecni mogli dostrzec twarz Karmapy na jego tarczy. Namalowany wówczas na polecenie cesarza obraz, dokumentujący to zdarzenie, jest do dziś jednym ze skarbów chińskiej historii i kultury.

4 Karmapa Rolpe Dordże udzielił inicjacji wielkiemu tybetańskiemu nauczycielowi Dzie Tsongkapie. Przyjmując od niego pięć podstawowych obietnic, Karmapa nieoczekiwanie ogłosił, że Tsongkapa „używając wszelkich sposobów otworzy bramę do skarbnicy nauk buddyjskich”. Przpowiednia ta spełniła się bardzo dokładnie i Tsongkapa zapoczątkował później tradycję Gelugpa.

5 Karmapa, Deszin Szegpa szczególnie wyróżniał się przynosząc pożytek czującym istotom przy pomocy niepowtarzalnych i głębokich metod. Odnosili się do niego z szacunkiem zarówno wszyscy duchowi przywódcy, jak też królowie Tybetu. Pierwszy cesarz chińskiej dynastii Ming zaprosił go do Pekinu, żeby udzielił tam nauk. Na jego prośbę Karmapa nauczał przez 18 kolejnych dni. Codziennie na niebie pojawiały się kolorowe chmury i tęcze, które wszyscy mogli podziwiać. Cesarz polecił najlepszym malarzom uwiecznić te zjawiska i opatrzył ów ceniony do dziś obraz napisami w pięciu językach – chińskim, tybetańskim, mongolskim, jugorskim i tureckim. Dzieło to można zobaczyć obecnie w jednym z muzeów w Lhasie. Również sam cesarz ujrzał wtedy Karmapę w formie Buddy z Czarną Koroną nad głową. Poprosił więc Deszin Szegpę, by ten zgodził się na wykonanie jej fizycznej kopii, a także zapytał, czy mogłaby ona przynieść pożytek czującym istotom. Karmapa udzielił zgody i potwierdził, że byłaby ona rzeczywiście pożyteczna, gdyby nosił ją udzielając błogosławieństwa. Była to słynna dziś korona wadżry Karmapów, którą XVI Karmapa przywiózł z Tybetu do Indii i którą do 1993 roku przechowywano w klasztorze w Rumteku w Sikkimie. Mam wielką nadzieję, że jest tam nadal, ale przekonamy się o tym dopiero, kiedy zostanie zakończone trwające jeszcze wciąż postępowanie sądowe. Istnieje ryzyko, że korona zaginęła na skutek działań ówczesnego skorumpowanego rządu Sikkimu, działającego w porozumieniu z tajwańskim przedsiębiorcą i politykiem Czen Luanem. Tak czy inaczej, postępowanie sądowe zbliża się do końca.

Cesarski uczeń V Karmapy bardzo starał się zjednoczyć buddyzm tybetański pod sztandarem jednej tradycji – Karma Kagyu – jednak Deszin Szegpie, któremu nie podobała się ta idea, po wielu próbach udało się wyperswadować cesarzowi jego nieprzemyślane ambicje. 1 Karmapa Dysum Czienpa podkreślał często wagę medytacji. Dlatego Szkoła Karma Kagyu została jedną z najwybitniejszych w Tybecie szkół praktyki i studiów buddyjskich. Później, za czasów od VII do X Karmapy, stworzyła tam najbogatszą kulturę buddyjską, miała swój własny styl artystyczny, wysoko rozwinięty system astrologiczny, bogatą medycynę, niepowtarzalną logikę itd. W parze z tym wszystkim szło nadzwyczaj kompleksowe i charakterystyczne dla szkoły Kagyu zrozumienie tradycyjnych buddyjskich nauk Madjamaki, Abhidharmy, Winaji, Pradżniaparamity i innych. W wyniku mongolskiego najazdu na Tybet i poniesionej przez Tybetańczyków klęski, po 1630 roku pod rządami mongolskich władców zaginęła wielka część bogatej tradycji Karma Kagyu. Jednak w XVII wieku VIII Szamarpie Czeki Dendrupowi oraz jego uczniowi, VIII Situpie Czeki Dziungne udało się odtworzyć i na nowo ożywić sporą część utraconych skarbów linii. Przetrwały one do 1959 roku, kiedy to komunistyczne Chiny zaanektowały Tybet, podporządkowując go swojej niszczycielskiej ideologii.

Po inwazji na Tybet Jego Świątobliwość XVI Karmapa przeniósł się do Indii i osiadł w Sikkimie, gdzie doszło do kolejnego okresu odrodzenia i rozkwitu linii Karma Kagyu. W czasach XVI Karmapy jego przekaz rozprzestrzenił się po całym świecie, trafiając na szczegółnie podatny grunt w Europie i Ameryce Północnej. Ostatnio Karmapa International Buddhist Institute w New Delhi obchodził uroczystość 20-lecia swej działalności – przekazywania na corocznych kursach uczniom z wielu krajów ważnej wiedzy o podstawach buddyjskiej filozofii i praktyki. Szierabowi Gjaltsenowi Rinpocze, wykształconemu w Rumteku uczniowi zmarłego XVI Karmapy, udało się w Azji – tu w Indiach oraz w Nepalu – skutecznie zorganizować odosobnienia dla wielu lamów, którzy w szkole Kagyu praktykują Sześć Jog Naropy. Jednocześnie w Himalajach Rinpocze prowadził tysiące świeckich praktykujących w praktyce Kochających Oczu. Szierab Gjaltsen Rinpocze jest nie tylko lamą Karma Kagyu, ale szanują go również wszystkie inne szkoły buddyzmu w Himalajach. Po zaatakowaniu i przejęciu klasztoru w Rumteku w sierpniu 1993 roku, zorganizowaliśmy buddyjski Karma Kagyu College w Kalimpongu, na terenie zaoferowanym przez pana Gyan Jyoti Khangsarkhana. Był on uczniem zmarłego XVI Karmapy, powołanym przez niego na zarządcę Karmapa Charitable Trust. Niestety zmarł w 2004 roku, ale jego żona i dzieci są tu dziś obecni. Aktualnie w buddyjskim instytucie Shri Diwakar Vihara w Kalimpongu studiuje około 200 mnichów, a w listopadzie tego roku (2011) będziemy świętować zakończenie pierwszego roku instytutu, w którym corocznie zdobywać będzie wiedzę nowa grupa studentów. Jeden z najbardziej uznanych i znaczących profesorów buddyjskich w Indiach, wielce szanowny Sempa Dordże nauczał w tym instytucie, obejmując swymi wykładami najważniejsze obszary wyższego wykształcenia buddyjskiego, tak jak zostały one ujęte i skomentowane przez wielkich mistrzów indyjskich: Nagardżunę, Szantarakszitę i Szantidewę.

Mnie samemu udało się ostatnio ukończyć zbiór tekstów mahamudry tak wielkich jej mistrzów, jak indyjski mahasiddha Saraha i inni wielcy mahasiddhowie Tybetu, tacy jak Milarepa. Zbiór ten zawiera 18 tomów, dotyczy przy tym wyłącznie szczegółowego zagadnienia medytacji w tradycji mahamudry. Obecnie zajmuję się zbieraniem wszystkich komentarzy odnoszących się do nauk mahamudry Karma Kagyu. Zleciłem również wykonanie szczególnej tanki tych wielkich mistrzów mahamudry. Przy tworzeniu tego zbioru, układaniu kolejności tomów, sprawdzaniu ortografii itd., ogromną pomocą służył mi Khenpo Mirti. Jestem też bardzo wdzięczny Khenpo Karma Lhabu z klasztoru Tsatsa w Tybecie, który sprawnie wykonał syzyfową pracę, przeglądając wiele obrazów przedstawiających wielkich mistrzów mahamudry, by wiernie odtworzyć ich wygląd na zamówionej tance. Te wszystkie działania mają na celu zachowanie wielkiej tradycji mahamudry Kagyu. To oznacza, że każdy kto otrzyma przekaz tych tekstów poprzez czytanie (po tybetańsku lung), oraz praktykuje z jasnym umysłem, może w każdej chwili osiągnąć urzeczywistnienie jego natury. Mahamudra jest medytacją, która usuwa wszelkie zaciemnienia umysłu – praktykował ją sam Budda. W Nepalu zbudowałem ośrodek medytacyjny Shar Minub, w którym grupa ochotników zobowiązała się oddać absolutnej dyscyplinie wszystkich 253 obietnic związanych z wyrzeczeniemj się świata. Ci praktykujący będą doskonalić swoją praktykę medytacyjną i to oni zachowają i ochronią zebrane niedawno przeze mnie dzieła mistrzów mahamudry. Dzięki temu przetrwają one i będą mogły przynieść pożytek każdej społeczności na świecie, które poważnie zainteresuje się autentyczną praktyką medytacyjną.
Jako autor książek – szczególnie pozycji „Creating a Transparent Democracy: a New Model” – złożyłem Jego Wysokości Królowi Bhutanu oraz Jego Świątobliwości Dalajlamie kilka propozycji ujęcia buddyzmu w zwykłym programie szkolnym. Po ukończeniu dwunastoletniej szkoły uczniowie mogliby stosować takie teksty jak „Gateway to Knowledge” wielkiego uczonego Miphama Rinpocze – książkę wyjaśniającą podstawy buddyjskiej Abhidharmy. Obecnie potrzebujemy wsparcia świeckich darczyńców w budowie ośrodka odosobnieniowego przeznaczonego dla osób trzeciego wieku, w którym każdy, kto wycofał się ze światowego życia, mógłby uczyć się medytacji i ćwiczyć się w niej. Osoby, które starają się z całych sił zostać buddyjskimi uczonymi lub mahapanditami, powinni być za to dobrze opłacane. Oczywiście może też istnieć mała społeczność praktykujących, koncentrująca się na rytuałach tantrycznych – jest to potrzebne dla celów ceremonialnych i dla zachowania kultury. Wspólnocie buddyjskiej czy też społeczeństwu nie są natomiast potrzebni wysocy lamowie z niewielkim urzeczywistnieniem medytacyjnym, bądź też nie posiadający go zupełnie. Chociaż nie odwrócili się oni tak naprawdę od światowego życia, mają pod swym przewodnictwem tysiące uczniów, którym nie są w stanie dać wykształcenia medytacyjnego z prawdziwego zdarzenia. Dzisiaj świętujemy pamięć 1 Karmapy Dysum Czienpy, ciesząc się z obietnicy bodhisattwy, którą złożył dla dobra wszystkich czujących istot. Czynimy to w tym błogosławionym miejscu, w którym sam Budda osiągnął oświecenie. Niech zebrana tu dziś zasługa rozprzestrzeni się po całym świecie, powstrzyma wszystkie katastrofy naturalne i uśmierzy wszelkie zmartwienia istot powstałe z ich powodu. Niech dzięki temu zakończą się wszystkie wojny, klęski głodu, przestępstwa i niesprawiedliwości. Oby wszyscy doświadczyli spokoju i w końcu ostatecznego pokoju. Dziękuję wam wszystkim i życzę wam szczęśliwego Nowego Roku.

Szamar Rinpocze jest drugim rangą nauczycielem szkoły Karma Kagyu. Linia jego inkarnacji od zawsze była tak ściśle związana z linią inkarnacji Karmapy, że nawet otrzymał przydomek „Karmapa Czerwonej Korony”. W 1959 roku z powodu chińskiej inwazji na Tybet, Szamar Rinpocze opuścił ojczyznę u boku XVI Karmapy. Do 1979 roku w klasztorze Rumtek otrzymał od Karmapy wszystkie nauki i całkowity przekaz linii Kagyu. Odtąd podróżuje po świecie nauczając buddyzmu Diamentowej Drogi. To przede wszystkim jego aktywności zawdzięczamy odnalezienie i wywiezienie w 1992 roku na wolność do Indii siedemnastej inkarnacji Karmapy, Taje Dordże, który teraz odbiera wykształcenie pod jego kierunkiem. We wcześniejszych publikacjach imię Szamara Rinpocze poprzedzały tradycyjne tytuły wysokiego nauczyciela, jednak zgodnie z jego własnym życzeniem, będzie on w przyszłości nazywany po prostu „Szamarem Rinpocze”.

Opracowanie: Mariusz Pręgowski

 | W TYM NUMERZE RÓWNIEŻ:

Guru Joga XVI Karmapy - XVI Gyalwa Karmapa Rangdziung Rigpe Dordże | Przekaz buddyzmu tybetańskiego w praktyce - Lama Ole Nydahl | Przekaz w Diamentowej Drodze - Kalu Rinpocze | Radość pojawi się sama - Hannah Nydahl | Do śmierci można się przygotować - Lama Ole Nydahl | Trawelling teachers, podróżujący nauczyciele - fascynujący przyjaciele, którym ufam - Lama Ole Nydahl | Cytat - Lama Ole Nydahl | 900 lat Karmapy - Szamar Rinpocze | Ścieżka oddania - Maggie Lehnert-Kossowski i Tomek Lehnert | Reczungpa - Rosi Fisher | Strzała Sarahy - Karma Trinlepa | Mandarawa Bogini Długiego Życia - Mira Starobrzańska | Buddyjska nauka o karmie - Manfred Seegers | Cytat - XVI Karmapa Rangdziung Rigpe Dordże | Szczęście - temat, który porusza wszystkich | Nóż drigug - Mira Starobrzańska | Pochodzenie czarnej korony - Lama Karma Wangczuk | Mala - Mira Starobrzańska | Diagnoza: rak - Gretchen Newmark | Zachodni jogin w królestwie smoka - Klara Kazelle i Roman Laus | Wyprawa do spadkobierców Buddy - Vilas Rodizio | Lama - 24h | Więcej (z) nas w Europe Center | Odosobnienie nad Bajkałem - René Lackner | Z pamiętnika strażnika | O sandze w Norwegii - Nastia Tracewska | Warszawski Mahakala - Marta Ruta | Deszcz, błoto i ... błogosławieństwo - Eskadra Nagodzice | News | 35-lecie Buddyzmu Diamentowej Drogi w Polsce - Zosia Siwczyńska |

 | PODOBNE ARTYKUŁY: