X.
(…) W śpiewie ptaków i w szumie drzew, w blasku światła i w widoku nieba, oby wszystkie istoty, co do jednej, dostrzegły niezmienny dźwięk dharmy. vDopóki będzie istnieć przestrzeń, dopóki będą żyły czujące istoty, obym również i ja pozostał i rozpuszczał cierpienie tego świata.
III.
(…) Chcę być strażnikiem dla tych, którzy potrzebują ochrony, przewodnikiem dla podróżnych. Dla tych, którzy pragną przekroczyć rzekę obym był łodzią, tratwą i mostem. Chcę być wyspą dla marynarzy w czasie sztormu, lampą, dla spragnionych światła, łóżkiem dla tych, którzy potrzebują odpoczynku. Obym był sługą tych, którzy potrzebują podwładnych.Chcę być klejnotem spełniającym życzenia, wazą pełną skarbów, pełnym mocy słowem i zdolnością uzdrawiania. Obym był cudownym drzewem spełniającym życzenia, krową dającą wszystkim to, czego potrzebują. Tak, jak żywioły i wezbrana nimi ziemia, niezmienna jak przestrzeń nieba, obym dla niezliczonych czujących istot był domem i pożywieniem.
Tak, jak wszyscy buddowie przeszłości rozwinęli oświeconą postawę umysłu, krok po kroku, wytrwale podążali ścieżką bodhisattwy, chcę dla pożytku wszystkich istot, również rozwinąć w sobie to nastawienie. Te właśnie wskazówki, stopniowo, będę rozwijał i ćwiczył.
IX.
(…) Przyjemność i cierpienie – skąd one się biorą? Co daje mi przyjemność, a co zadaje ból? W poszukiwaniu doskonałej prawdy, kto jej pragnie? vCzego pragnie? vW świecie czujących istot: kto w nim umiera? vCo ma przyjść, a co już było? vKim są w ogóle krewni i przyjaciele?